Er gaan dagen voorbij waarop wij niet piekeren over Vanuatu, een groep eilandjes in de Stille Zuidzee met ongeveer 300.000 inwoners. Ten onrechte, want het speelt een belangrijke rol in het steekspel tussen het Westen en China om de controle over de wateren tussen Fiji, Nieuw-Caledonië, Nieuw-Zeeland en Australië. China was bezig met de voorbereiding voor de bouw van een militaire basis in Vanuatu. Dat heeft Australië nu geblokkeerd.

Net als met andere eilandstaten in de regio, heeft Australië een verdrag over economische bijstand en veiligheid gesloten, dat Australië aanwijst als ‘voorkeurspartner.’ Er komt 300 miljoen euro aan Australische ontwikkelingshulp, Australische politie en Australische grensbewaking, op voorwaarde dat er geen buitenlandse militaire – lees Chinese – basis komt. Maar Vanuatu speelt het handig. Het had al een economisch samenwerkingsverdrag met China, en eist dat er een Chinese verklaring komt die de samenwerking met Australië goedkeurt. Want China blijft als handelspartner welkom.

Het is ver van ons bed – sterker nog: verder kan nauwelijks, want ze zijn bijna onze tegenvoeters. Maar toch gaat het over ons. In de aanloop naar de NAVO-top in Ankara zijn we opnieuw vooral aan het navelstaren over onze relatie met het Amerika van Donald Trump, in de hoop dat hij iets vriendelijks zegt over Europa, waaraan we dan de illusie verbinden dat we het strandende huwelijk met de VS kunnen redden.

Op een punt hebben de Amerikanen gelijk: China is economisch, militair en strategisch een veel groter probleem. Wij praten, in Den Haag en Brussel, over een goede China-strategie , maar verder dan wat suffige documenten zijn we nog niet. De garantie op vrije doorvaart in de Zuid-Chinese Zee en de Stille Zuidzee is essentieel voor Azië, het Westen, onze stille bondgenoten Japan, Zuid-Korea en Taiwan, en onze beste vriend in de regio, Australië. Daar weten ze precies waar het strategisch belangrijke Vanuatu ligt. Gelukkig maar.

See omnystudio.com/listener for privacy information.