38:I[185,["/_next/static/chunks/08z4tkzvltetr.js","/_next/static/chunks/121~yigv24_j6.js","/_next/static/chunks/0jo3du-icy6v2.js","/_next/static/chunks/15cy49d~_zsjj.js","/_next/static/chunks/0..ktetnpeix7.js","/_next/static/chunks/0_htf5~kl..m1.js","/_next/static/chunks/0i6hzvr84kc1r.js"],"SendEmailButton"] 40:I[27201,["/_next/static/chunks/01xlw8hd842-c.js","/_next/static/chunks/0d3shmwh5_nmn.js"],"IconMark"] :HL["https://podcast.moviementa.com/media/podcasts/infowar/ramones_feed.jpg","image"] 39:T77b,

Σήμερα τιμούμε ένα συγκρότημα με ένα ρατσιστή έως φασίστα κιθαρίστα, ο οποίος έγραφε δήθεν πολιτικά τραγούδια ενώ θα ψήφιζε το Ρόναλντ Ρήγκαν.

Ακούμε τραγούδια ενός συγκροτήματος που δεν ήταν ούτε προλεταριακό, ούτε αστικό, αλλά ίσως λουμπενοειδώς μικροαστικό. ’Ηταν όμως οι «πατέρες» της πανκ.

Συζητάμε για τον μισό αιώνα που συμπληρώνεται αυτές τις ημέρες, από τη στιγμή που οι Ramones κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τον ευφάνταστο τίτλο “Ramones”.

Αναρωτιόμαστε πώς μπορείς να τραγουδάς για την Κου Κουξ Κλαν, τις αμερικανικές επεμβάσεις στην Κούβα και τις επιθέσεις της ναζιστικής Γερμανίας και εν τέλει τα τραγούδια σου να μην είναι εμφανώς πολιτικά.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε πώς η ίδια η παρουσία σου μπορεί να εκφράζει με τόση σαφήνεια τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διεργασίες στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού.

Όπως πάντα όμως, όλα ξεκινούν με ένα σινγκλ.