„Moja to ręka założyła ziemię i moja prawica rozciągnęła niebo”. [ Izajasza 48:13, BT ]

W roku 1939, wkrótce po wybuchu II wojny światowej, brytyjski król Jerzy VI w świątecznym przemówieniu radiowym zachęcał obywateli swojego kraju oraz mieszkańców Wspólnoty Brytyjskiej, aby zaufali Bogu. W swoim wystąpieniu zacytował jeden z ulubionych wierszy własnej matki: „Gdy idziesz w ciemnościach, chwyć się Bożej dłoni. Jest pewniejsza niż światło i bezpieczniejsza niż znana ci droga”. Król nie wiedział, co przyniesie nowy rok, ale ufał Bogu, że „poprowadzi i podtrzyma” naród w niepewnych czasach.

Symbolika Bożej ręki pojawia się w wielu miejscach Biblii, np. w Księdze Izajasza. Bóg przez proroka wezwał swój naród, by Mu zaufał jako Stwórcy—Temu, który jest „pierwszy” i „ostatni” (Izajasza 48:12). Powiedział im: „Moja to ręka założyła ziemię i moja prawica rozciągnęła niebo” (w. 13). Powinni Mu wierzyć i nie polegać na tych, którzy są od Niego słabsi. Jest przecież ich „Odkupicielem” i „Świętym Izraela” (w. 17).

Bez względu na to, przez co przechodzimy i czego się spodziewamy w nowym roku, przyjmijmy zachętę króla Jerzego i połóżmy naszą nadzieję i ufność w Bogu. Doświadczymy wówczas pokoju „jak strumień” i pomyślności „jak fale morskie ” (w. 18).

Wszechmogący Boże! Ty, który stworzyłeś niebo i ziemię, troszczysz się również o mnie. W Tobie pokładam ufność.

Malachiasza 1-4; Objawienie Jana 22