„Nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne”. [ II Koryntian 4:18 ]

Gdy mój tata tracił pamięć, było to dla mnie bolesne doświadczenie. Demencja jest okrutna, ponieważ odbiera wspomnienia o ludziach i sprawia, że człowiek nie pamięta nawet własnego życia. Pewnej nocy miałam jednak sen, którym, jak sądzę, Bóg posłużył się, by mnie pocieszyć. Zobaczyłam w nim, jak Bóg trzyma w swoich dłoniach małą skrzynkę ze skarbami. „Są w niej bezpiecznie schowane wszystkie wspomnienia twojego taty”—powiedział do mnie. „Będę je w niej przechowywał, a pewnego dnia zwrócę mu je wszystkie w niebie”.

W kolejnych latach mój sen był dla mnie pokrzepieniem za każdym razem, gdy tata mnie nie rozpoznawał. Przypominałam sobie wówczas, że jego choroba jest tymczasowa. Ponieważ był dzieckiem Bożym, pewnego dnia miał odzyskać pełne zdrowie.

Pomagały mi również słowa apostoła Pawła, który określił cierpienia jako „nieznaczny chwilowy ucisk” (II Koryntian 4:17). Nie odnosił się on jednak do nich w sposób lekceważący; sam przecież wiele wycierpiał (w. 7-12). Podkreślał jedynie, że w świetle wieczności i przyszłej chwały, która ma być naszym udziałem w Chrystusie, nasze kłopoty są lekkie i chwilowe. Wszystkie cudowne błogosławieństwa, których doświadczamy w Jezusie już teraz, i których doświadczymy w przyszłości, zdecydowanie je wszystkie przewyższą (w. 17).

Ze względu na Boga i Jego obietnice nie poddajemy się zniechęceniu. Nawet jeśli cierpimy, możemy każdy dzień przeżywać w wierze, ufając, że Jego moc nas odnowi (w. 16). „Patrzmy” zatem dzisiaj na Jego wieczne obietnice (w. 18).

Ojcze, dziękuję Ci, że moje cierpienie nie ma ostatniego słowa, lecz Ty sam.

II Mojżeszowa 7-8; Mateusza 15:1-20