„Przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli”. [ Jana 14:3 ]

Nie znoszę pożegnań. Mieszkając daleko od moich bliskich, często muszę dochodzić do siebie po długich i nierzadko łzawych rozstaniach. Mam świadomość, że choroba i wiek mogą oznaczać, iż w końcu będę musiała powiedzieć „żegnajcie”. Zupełnie inne znaczenie ma słowo „do widzenia”—wyrażenie zakładające ponowne spotkanie, dające nadzieję i pociechę, nawet jeśli żegnający się nie wiedzą dokładnie, kiedy ono nastąpi.

Tak właśnie brzmiała pokrzepiająca i inspirująca wiarę pożegnalna wypowiedź Jezusa. Jego uczniowie czuli się bardzo przygnębieni, ale Chrystus obiecał im dwie rzeczy: swój powrót i zesłanie Ducha Świętego. „Niechaj się nie trwoży serce wasze”—zachęcał ich (Jana 14:1). Mieli nieustannie w Niego wierzyć, nawet gdy Go nie widzieli, w oczekiwaniu na Jego przyobiecane błogosławieństwa. Jego odejście było konieczne, ponieważ musiał przygotować dla nich doskonałe miejsce zamieszkania z Bogiem. Aby wlać w nich nadzieję i pociechę, powiedział: „Przyjdę znowu i wezmę was do siebie” (w. 3). Jezus obiecał również, że pośle Ducha Świętego, który z nimi zamieszka, jeśli tylko będą na Niego czekać (w. 16-19).

Pewnego dnia Chrystus w widzialny sposób powróci i zabierze nas ze sobą, abyśmy zamieszkali z Nim w niebie. Gdy oczekujemy tego chwalebnego dnia, często doskwierają nam problemy. Gdy jednak ufamy obecności Ducha Świętego i licznym Bożym obietnicom, doświadczamy pokoju, który pokrzepia nasze dusze.

Miłosierny Jezu, dziękuję Ci, że tak jak w przypadku swoich uczniów, troszczysz się również o moje zmartwienia. Ufam obecności Twojego Ducha, że będzie mnie pocieszał i pomagał mi aż do chwili, gdy zabierzesz mnie do siebie.

Jonasza 1-4; Objawienie Jana 10