„I wy sami jako kamienie żywe budujcie się w dom duchowy”. [ I Piotra 2:5 ]

„Czy wiedzieliście, że wasza ściana jest wypełniona śmieciami?”—zapytał z niedowierzaniem inżynier. Przyjechał, żeby naprawić zepsuty bojler i odkrył, że poprzedni właściciel domu, gdy go instalował, wszystko spartaczył. Okazało się, że w zewnętrznej ścianie muru, pod położonym tynkiem, znajdował się ubytek wypełniony papierami, tekturą i plastikiem. Wykryta dziura znalazła się na naszej liście wielu kosztownych napraw. Poprzedni gospodarz wyraźnie zaoszczędził na budowie domu.

Prawidłowa konstrukcja wymaga czasu—bez względu na to, czy dotyczy ona budowania domu, czy—co znacznie ważniejsze—naszego własnego charakteru. Nie ma drogi na skróty. Dlatego bardzo lubię zastanawiać się nad tym, w jaki sposób buduje Bóg. Ten, który powołał do życia cały wszechświat, poświęcił czas, by starannie i uważnie stworzyć nasz świat (zob. I Mojżeszowa 1).

W analogiczny sposób buduje On „dom duchowy”, składający się z „żywych kamieni” (I Piotra 2:5). Każdy z nas jest przedmiotem Jego dokładnej i pełnej miłości pracy. Czasami, gdy życie wydaje się zbyt trudne, a problemy—nie do pokonania, być może Bóg pracuje nad naszym charakterem, budując w nas coś trwałego, abyśmy mogli Mu składać „duchowe ofiary”, które są Mu przyjemne (w. 5).

Bez względu na powód, dla którego staliśmy się częścią budowli, bezpiecznie spoczywamy na Jezusie, który jest naszym „kamieniem węgielnym” (w. 4). On nas nigdy nie zapomni, ani nie zawstydzi (w. 6). Nasz Budowniczy zobowiązał się, by nas przemienić w arcydzieło swojego królestwa.

Panie i Boże, wyznaję Ci, że nie zawsze rozumiem, co dzieje się w moim życiu. Ufam jednak, że sposób, w jaki budujesz mój charakter, pomoże mi lepiej Ciebie poznać, bardziej Cię miłować i skuteczniej Ci służyć.

Ezechiela 40-41; II Piotra 3