„Znajdziecie niemowlątko owinięte w pieluszki i położone w żłobie”. [ Łukasza 2:12 ]

Gdy czekaliśmy na wiadomość od naszej ciężarnej sąsiadki, czy urodziła już swoje pierwsze dziecko, czuliśmy się tak, jakby trwało to całe wieki. Gdy w końcu na jej trawniku przed domem pojawiła się tabliczka z napisem „dziewczynka”, zaczęliśmy świętować narodziny jej córeczki i porozsyłaliśmy SMS-y do znajomych.

Gdy rodzi się dziecko, zwykle wszyscy są podekscytowani. Zanim przyszedł na świat Jezus, Żydzi nie czekali na Mesjasza i wybawcę Izraela od kilku miesięcy, lecz od wielu pokoleń. Zapewne zastanawiali się, czy spełnienie Bożej obietnicy nastąpi jeszcze za ich życia.

Długo wyczekiwana wiadomość nadeszła pewnej nocy, gdy betlejemskim pasterzom objawił się anioł. Powiedział im: „A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie niemowlątko owinięte w pieluszki i położone w żłobie” (Łukasza 2:12). Gdy pasterze zobaczyli Jezusa, oddali chwałę Bogu i „rozgłosili to, co im powiedziano o tym dziecięciu” (w. 17).

Bóg chciał, by pasterze dowiedzieli się, że długo wyczekiwane dziecko już się pojawiło i żeby rozgłosili wiadomość wśród ludzi. Dzisiaj nadal świętujemy Jego narodziny, ponieważ Jego życie może zbawić każdego, kto w Niego wierzy. Nie musimy już więcej czekać, by zaznać pokoju i radości. A jest to nowina warta rozgłaszania!

Jezu, chcemy, aby wszyscy mieli świadomość, że Twoje narodziny są dla nich dobrą wiadomością.

Sofoniasza 1-3; Objawienie Jana 16