„A ujrzawszy gwiazdę, niezmiernie się uradowali”. [ Mateusza 2:10 ]

Ja i mój mąż zawsze cieszymy się, gdy możemy uczestniczyć w wigilijnym nabożeństwie w naszym zborze. W pierwszych latach naszego małżeństwa, za każdym razem, gdy nabożeństwo się kończyło, zakładaliśmy ciepłą odzież i wspinaliśmy się na pobliskie wzgórze, gdzie setki kolorowych światełek, zawieszonych na wysokich słupach, tworzyły ogromną gwiazdę. Gdy wchodziliśmy na szczyt i spoglądaliśmy w dół na miasteczko, rozmyślaliśmy nad cudownym narodzeniem Jezusa. W tym samym czasie wielu ludzi spoglądało na świecącą gwiazdę, stojąc na dole.

Gwiazda przypomina nam o przyjściu na świat Zbawiciela. Biblia mówi nam o „mędrcach ze Wschodu”, którzy przybyli do Jerozolimy w poszukiwaniu „nowo narodzonego króla żydowskiego” (Mateusza 2:1-2). Gdy obserwowali niebo, zauważyli „gwiazdę Jego na Wschodzie” (w. 2). Ich droga prowadziła z Jerozolimy do Betlejemu, a gwiazda „wskazywała im drogę” i zatrzymała się w miejscu „gdzie było dziecię” (w. 9). Gdy przyszli na miejsce, „upadłszy, oddali Mu pokłon” (w. 11).

Chrystus jest dla nas światłem zarówno w przenośni—jako Ten, który nas prowadzi—jak i dosłownie—jako Ten, kto stworzył słońce, księżyc i gwiazdy (Kolosan 1:15-16). Podobnie jak mędrcy, którzy „niezmiernie się uradowali”, gdy zobaczyli Jego gwiazdę (Mateusza 2:10), cieszymy się, że poznaliśmy Zbawiciela, który zstąpił z nieba, by zamieszkać wśród nas. „I ujrzeliśmy chwałę Jego” (Jana 1:14)!

Jezu, dziękuję Ci za to, że jesteś światłością mojego życia.

Habakuka 1-3; Objawienie Jana 15