„Potem rzekli: Nuże, zbudujmy sobie miasto . . . i uczyńmy sobie imię”. [ I Mojżeszowa 11:4 ]

Gdy byłem małym chłopcem, mieszkałem w pobliżu terenu budowy. Zainspirowany swoim sąsiedztwem, namówiłem kolegów, aby zgromadzić niewykorzystane materiały i zbudować fort. Pożyczyliśmy więc narzędzia od rodziców, a potem całymi dniami próbowaliśmy zrealizować nasz plan. Mieliśmy przy tym dużo zabawy. Nasze wysiłki były jednak nieudolnym odzwierciedleniem dobrze skonstruowanych domów wokół nas. Nie były one trwałe.

W I Księdze Mojżeszowej natrafiamy na duże budowlane przedsięwzięcie. „Zbudujmy sobie miasto i wieżę,”—powiedzieli budowniczy—„której szczyt sięgałby aż do nieba” (w. 4). Dużym problemem, związanym z ich wysiłkami było to, że chcieli „uczynić sobie imię” (w. 4).

Kłopot ten pojawia się w dziejach ludzkości regularnie. Wystawiamy pomniki samym sobie i naszym osiągnięciom. W dalszej historii biblijnej czytamy o królu Salomonie, którego motywacja podczas budowania świątyni była zupełnie inna: „Postanowiłem tedy zbudować świątynię imieniu Pana, Boga mojego” (I Królewska 5:5).

Salomon zrozumiał, że to, co buduje, musi wskazywać na Boga, a nie na niego. Była to tak ważna lekcja, że napisał nawet o niej Psalm. Rozpoczyna się on od słów: „Jeśli Pan domu nie zbuduje, próżno trudzą się ci, którzy go budują” (Psalm 127:1). Podobnie jak moje budowle dzieciństwa, to, co budujemy, nie wytrzymuje próby czasu. Boże imię natomiast oraz to, co czynimy dla Niego, mają trwałą wartość.

Ojcze, proszę, przebacz mi chwile, gdy skupiam się na sobie zamiast na tym, co czynisz na świecie.

Zachariasza 9-12; Objawienie Jana 20