„Ukarany został dla naszego zbawienia, a Jego ranami jesteśmy uleczeni”. [ Izajasza 53:5 ]

Moje pierwsze święta spędzone w Anglii były porażką chociażby dlatego, że najważniejsze danie, które zawsze jadłam w moim ojczystym kraju, a które obecnie próbowałam przygotować, zupełnie się nie udało. Poza tym boleśnie odczuwałam odległość dzielącą mnie od moich bliskich w Ameryce. Jednak pokrzepiające słowa mojego świeżo poślubionego męża oraz rodziców, pocieszających mnie przez telefon, pomogły uśmierzyć mój ból. Poza tym Nicholas i ja poprosiliśmy Boga, by pomógł nam w budujący sposób spędzić święta wraz z przyjaciółmi.

Pragnęliśmy połączyć nasze tradycje w jedną całość i wspólnie zachwycać się Bogiem, który stał się dziecięciem i żył jako jeden z nas. Chcieliśmy świętować Jezusa, „męża boleści, doświadczonego w cierpieniu” (Izajasza 53:3)—Tego, który sam doświadczył osamotnienia i straty.

Nasz dzisiejszy fragment z proroctwa Izajasza został dany Bożemu ludowi po to, by przygotować go do babilońskiej niewoli oraz wzmocnić jego nadzieję i wiarę w Boga. Przepowiednia spełniła się również przez narodzenie, życie i śmierć Jezusa: „Lecz On nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie . . . Ukarany został dla naszego zbawienia, a Jego ranami jesteśmy uleczeni” (w. 4,5).

Jezus doświadczył ziemskiego smutku, a poprzez swoją śmierć przyniósł nam przebaczenie i wolność. Dzięki Jego ranom odnajdujemy pokój i uzdrowienie—nawet gdy spędzamy Boże Narodzenie z dala od najbliższych.

Jezu, jesteś zarówno Bogiem, jak i człowiekiem. Opuściłeś niebo, by doświadczyć zdrady, bólu i śmierci na ziemi, aby mnie zbawić. Wzmocnij moją nadzieję w Tobie i zabierz smutek, który mnie ogarnia na widok bólu i konfliktów na świecie.

Micheasza 1-3; Objawienie Jana 11