„Z głębokości wołam do Ciebie, Panie! Panie, wysłuchaj głosu mojego! [ Psalm 130:1-2 ]

Po dwudziestu latach Jonathan Aitken, były członek rady ministrów, wciąż pamięta głęboką rozpacz i samotność swojej pierwszej nocy spędzonej w więzieniu. Obecnie, jako więzienny kapelan, pragnie pomagać nowym osadzonym przetrwać ich pierwszy dzień odosobnienia i odkryć nadzieję.

Pierwszej przerażającej nocy, gdy więźniowie z innych celi rzucali w jego stronę groźby i przekleństwa, Jonathan czytał Psalm 130. „Gdy studiowałem jego osiem krótkich wersetów, ogarnęło mnie ciepłe i pokrzepiające uczucie ufności”—wspomina. „Nagle uzmysłowiłem sobie, że nie jestem tak osamotniony, przerażony i bezradny, jak myślałem. Autor Psalmu doświadczył już tego przede mną”.

„Z głębokości wołam do Ciebie, Panie!”—zaczyna autor Psalmu. Widać wyraźnie, że tęskni za Bożym ratunkiem: „W Panu pokładam nadzieję, dusza moja żyje nadzieją” (w. 5). Wśród swoich jęków nie traci jednak ufności: „Jeżeli będziesz zważał na winy, Panie, Panie, któż się ostoi? Lecz u Ciebie jest odpuszczenie” (w. 3-4). Podstawą jego zaufania jest Boże miłosierdzie i nadzieja.

„Psalmista znalazł drogę ucieczki ze swojej głębiny dzięki Bożej pomocy”—wyjaśniał Aitken. „Ujął je w piękne, poetyckie słowa”. Drogę tę można znaleźć w Bożej wiernej miłości (w. 7). On słyszy nasze wołanie o zmiłowanie (w. 2) i odpowiada na nie, zsyłając nam „obfite odkupienie” (w. 7).

Ojcze niebieski, wołam do Ciebie. Przypomnij mi dzisiaj o swojej miłości i wierności w doświadczeniach.

Ezechiela 18-19; Jakuba 4