„Napominajcie się nawzajem i budujcie jeden drugiego, co też czynicie”. [ I Tesaloniczan 5:11 ]

Pewna nauczycielka ze stanu Indiana zasugerowała uczniom, aby napisali kilka słów zachęty i inspiracji dla swoich kolegów. Po pewnym czasie, gdy w innej części kraju zdarzyła się szkolna tragedia, ich krótkie wiadomości podniosły na duchu ich rówieśników, którzy zmagali się ze strachem i cierpieniem.

Apostoł Paweł miał na uwadze zachętę i wzajemną troskę, gdy pisał do chrześcijan w Tesalonice. Ponieważ utracili oni swoich przyjaciół, apostoł nakazywał im, aby pokładali nadzieję w przyobiecanym powrocie Jezusa, dzięki któremu ich bliscy mieli być wzbudzeni z martwych (I Tesaloniczan 4:14). Choć nie wiedzieli, kiedy miało się to zdarzyć, przypomniał im, że jako ludzie wierzący nie będą musieli oczekiwać w przerażeniu na Boży sąd podczas Jego przyjścia (5:9). Mogli natomiast czekać z ufnością na przyszłe życie z Bogiem, a w międzyczasie „napominać się nawzajem i budować jeden drugiego” (w. 11).

Gdy doświadczamy bolesnych strat lub bezsensownych tragedii, łatwo ulegamy lękom lub smutkom. Słowa apostoła Pawła są jednak dla nas pokrzepieniem, zupełnie tak samo jak wtedy, gdy zostały napisane. Czekajmy więc z nadzieją, że Chrystus wszystko odnowi. W międzyczasie natomiast nawzajem siebie zachęcajmy—czy to słowem pisanym, mówionym, wyświadczoną przysługą, czy zwykłym uściskiem.

Zmartwychwstały Jezu! Mimo moich krzywd w upadłym świecie, proszę Cię, abyś pomógł mi czekać na Ciebie z nadzieją i wiarą, oraz zachęcać ludzi wokół mnie, dopóki nie powrócisz.

Amosa 4-6; Objawienie Jana 7