Bazı yalnızlıklar insanın başına sonradan gelmez…
Çocukken evin içinde öğrenilir.

Bu bölümde “Anneden Öğrenilen Yalnızlık” meselesini konuşuyoruz. Annenin fiziksel olarak var olduğu ama duygusal olarak çocuğun ruhuna ulaşamadığı evlerde büyüyen insanların, yetişkinlikte ilişkilerde neden görülmeyi, sevilmeyi ve güvende hissetmeyi bu kadar zor yaşadığını ele alıyoruz.

Neden bizi gerçekten seven insanlar bazen sıkıcı gelir?
Neden mesafeli, tutarsız, bir gün yakınlaşıp ertesi gün kaybolan insanlara daha güçlü bağlanırız?
Neden huzur bazen güven değil de tehdit gibi hissedilir?
Ve neden bazı insanlar yanlış kişiye değil, çocukken tamamlanmamış bir acının yetişkin hâline bağlanır?

Bu bölümde duygusal ihmal, anne yarası, bağlanma travması, içsel çocuk, terk edilme korkusu, toksik ilişki döngüsü ve iyileşme sürecini sade ama derin bir dille ele alıyoruz.

Belki de yalnızlığın bugünden başlamadı.
Belki de içinde hâlâ “Beni neden kimse görmüyor?” diye bekleyen eski bir çocuk var.

Bu bölüm, kendini ilişkilerde sürekli değersiz, görünmez, yetersiz ya da terk edilmeye hazır hisseden herkes için bir farkındalık alanı açmayı amaçlıyor.

Her türlü görüş, öneri ve iletişim için: groups.mustafacay@gmail.com

Bu podcast bölümünde paylaşılan bilgiler herhangi bir tanı, tedavi, terapi ya da kişiye özel psikolojik müdahale iddiası taşımaz. İçerik yalnızca farkındalık ve bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır. Psikolojik, psikiyatrik ya da tıbbi destek gerektiren durumlarda mutlaka bir hekimden, psikiyatristten, klinik psikologdan veya yetkin bir ruh sağlığı uzmanından profesyonel destek alınmalıdır.