Bazı yaralar, bıçak gibi kesmez. Tokat atmaz. Ses çıkarmaz.

En derin yaralar; aile fotoğrafları güzel olan, akşam yemeklerini birlikte yiyen, okul toplantılarına gelen evlerde açılır çoğunlukla... Sevginin bir silaha dönüştüğü, duyguların "gereksiz" sayıldığı, gerçeğin gasp edildiği evlerde…

Bu bölümde, belki de hiç adını koyamadığın ama yıllardır içinde taşıdığın o ağırlığı konuşuyoruz.

Narsistik bir ebeveynin açtığı yara neden en geç fark edilen yaradır? Bastırılan duygular nereye gider ve yetişkinlikte nasıl geri döner? Koşullu sevgiyle büyüyen biri, neden "ben bunu hak ettim mi?" diye sormaktan kurtulamaz? "Sen hayal görüyorsun" cümlesi bir çocuğun iç dünyasına ne yapar? Ve en önemlisi… bu döngü kırılabilir mi?

Donald Winnicott'un "yeterince iyi ebeveyn" kavramından yola çıkıyor, Alice Miller'ın kendi geç farkındalığındaki cesaret dersini alıyor, Carl Rogers'ın koşullu pozitif ilgi teorisiyle içimizdeki o yorgun sesi tanımlıyoruz.

Sonunda ise Japon kintsugi geleneğine uzanıyoruz. Çünkü kırıkları saklamak zorunda değilsin. Onları altınla doldurmak da mümkün.

Önemli Bilgilendirme

Bu podcast bölümünde paylaşılan bilgiler yalnızca farkındalık amacı taşımaktadır. Herhangi bir tanı, tedavi veya terapi hizmeti sunulmamakta; sunulan içerikler profesyonel klinik değerlendirmenin ya da bireysel terapinin yerini tutmamaktadır. Kendinizde veya sevdiklerinizde ruh sağlığına ilişkin belirtiler fark ediyorsanız lütfen alanında uzman bir psikolog, psikiyatrist veya klinisyene başvurunuz.