มีคนมาปรึกษาว่า เราอายุ 35 ปีนะคะ มีพี่สาวอายุ 37 ปี น้องชายอายุ 21 ปี ครอบครัวเราล้มเหลวมาก เราไม่รู้ว่าทำไมครอบครัวเราถึงเป็นแบบนี้ พี่สาวเรียนจบแค่ ม.3 ไม่ได้ทำงาน สามีเป็น รปภ. ส่วนน้องชายก็ไม่เรียน ไม่ทำงาน อยู่บ้านไปวัน ๆ พ่อกับแม่ทำกับข้าวขายที่ตลาดนัดตอนเย็น บ้านเราฐานะปานกลางนะคะ ส่วนตัวเราก็แยกออกมามีครอบครัว และเราก็พยายามทำงานเลี้ยงตัวเองถีบตัวเองเรียนจบ ป.ตรี ทำงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง รายได้ไม่ได้ดีมาก หมื่นปลาย ๆ พ่อกับแม่เราจะชอบคิดว่าเรามีเงินเสมอ บอกก่อนนะคะว่าเราส่งให้แม่เดือนละ 2,000 บาท เพราะเรามีภาระ มีลูก แต่ทุกครั้งที่แม่โทรมาหาเราก็ไม่อยากรับสายเลยค่ะ โทรมาก็มาขอตัง 500 บ้าง 3,000 บ้าง เราก็ให้ไปบางที ไม่ให้ไปบ้าง แต่พอครั้งไหนที่เราไม่ให้แม่เราจะด่าแบบเสีย ๆ หาย ๆ มาก หาว่าพึ่งพาไม่ได้บ้างแหละ หาว่าลืมบุญคุณ อกตัญญู สารพัดสิ่ง บางทีก็มีแช่งกันด้วย แต่ถ้ารอบไหนเราให้ตัง จะชมเราสรรเสริญเลยค่ะ แต่ในครอบครัวแม่ก็ขอเราแค่คนเดียว เพราะคนอื่นเหลวไหลกับการใช้ชีวิตมาก เราเบื่อมาก ๆ เลยค่ะ ไปไหนมาไหนก็จะให้เราจ่ายทุกอย่างค่ากิน ค่าสารพัดสิ่ง แล้วเราก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือน เราแทบไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากรับสายแม่ เพราะโทรมาแม่ไม่เคยถามเลยค่ะว่ากินข้าวรึยัง เหนื่อยไหม เงินพอใช้รึเปล่า

- บางทีเราก็ต้องการแค่คำปลอบประโลมจิตใจแค่นั้นเอง

- แต่การใช้ชีวิตมันมักจะเล่นตลกกับเราว่า คนทำได้ก็ทำต่อไป ส่วนคนที่ทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำก็ไม่ต้องทำอะไรต่อไป

- แน่นอนว่าวันนี้เราจะรู้สึกเบื่อมากที่แม่โทรมาขอเงิน วันนึงเราอาจจะสบายใจที่แม่ไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่เชื่อเถอะว่าแม่เขาก็สิ้นหวังไม่แพ้กันกับเรา

- พ่อแม่เรายังอุตส่าห์ทำงานหาเงิน แต่หากมองกันให้ดี ๆ ลำพังพ่อแม่ก็แก่ตัวลงทุกวัน เขาเริ่มจะไม่ไหวแล้วแต่เขาก็อยากทำหน้าที่พ่อแม่ให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเอง

- ไม่อยากให้ถือโทษโกรธแม่ ความเป็นแม่ก็ยังมีอัตตาตัวตน ทำไมเขาถึงด่าว่าเราแรง ๆ สาปแช่งต่าง ๆ นานา ก็เพียงเพราะเขารู้ไงว่าเขาต้องพึ่งพาเรา และอาจจะต้องพึ่งพาตลอดไป