มีคนมาปรึกษาว่า ขอกำลังใจหน่อยค่ะ มีปัญหาครอบครัวค่ะ เรามีพี่น้อง 3 คนซึ่งเราเป็นคนกลางผู้หญิงคนเดียว หลังจากพ่อเสียไป เราก็รับภาระหนี้สินพร้อมทั้งยกที่ดินที่บ้านให้กับเรา ส่วนมรดกของน้องชาย ยังเป็นชื่อปู่อยู่ยังไม่ได้มีการโอนให้ แต่เขาก็มีโอกาสได้แน่นอนค่ะ พ่อเหมือนเลือกแบ่งให้ ราคาทรัพย์สินใกล้เคียงกันทั้งหมด พี่ชายแยกบ้านไปแล้วก็ได้เหมือนกันกับพี่น้องค่ะ ตอนนี้คนในบ้านเหลือแม่กับน้องใช้ น้องสะใภ้และลูกของน้องอีก 2 คน เราเป็นคนลงทุนเปิดกิจการใหม่ แม่ก็พอมีรายได้เลี้ยงครอบครัวน้อง ส่วนน้องได้เงินอะไรมาก็เก็บไว้กินส่วนตัว ซึ่งเราก็ไม่เคยว่าอะไรเลยค่ะ พอเราอยากจบปัญหาเรื่องมรดกด้วยการขายที่แล้วย้ายไปอยู่ที่อื่น ทางบ้านก็รุมด่าเรา งงมาก เพราะว่าตอนพ่ออยู่เราไม่เคยต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้เลย เราเป็นคิดอะไรทำอะไรเหมือนพ่อ ก็คือผิดก็คือผิด ถูกก็คือถูก ส่วนแม่เราเป็นคนลำเอียงไม่ค่อยมีเหตุผล รักแต่ลูกชายอย่างเดียว แต่แม่ก็ยังมาขอเงินเราเหมือนเดิมแถมไปให้ลูกชายเขาตลอด ตอนนี้คิดถึงพ่อมาก ๆ ได้แต่เอาธรรมะมาช่วย พอฟังแล้วก็สบายใจ พอไม่ได้ฟังธรรมะก็จะฟุ้งซ่านต่ออีก อยากได้กำลังใจมาก ๆ เลยค่ะ รู้ว่าทำดียากมีแต่อุปสรรค แต่เราสัญญากับตัวเองว่าเราจะไม่ระเบิดอารมณ์ แบบประมาณว่าไล่แม่ไปอะไรแบบนี้ เพราะแม่ห่วงน้องมาก ๆ ชีวิตไม่เป็นโล้เป็นพาย ติดกัญชาไม่ได้ทำงานเลยทั้งน้องชายแและน้องสะใภ้ เราจะใช้คำว่าสิ่งที่เจออยู่คือกรรมที่เราทำไว้ เราจะไม่ให้วิบากมันเพิ่มขึ้นเลยอยากได้กำลังใจค่ะ พร้อมกับทำเพื่อน้องตัวเล็กที่อยู่ในท้อง 2 เดือนอยู่ด้วย ก็ได้แต่สงสารลูกในท้อง พยามยามฟังธรรมะต่อไปค่ะ จะสู้ให้ได้

- ปัญหาภาระหนี้สินเป็นส่วนหนึ่ง แต่ปัญหาครอบครัวเรื่องการจัดการมรดกที่ไม่เท่าเทียมใหญ่กว่า

- บางทีมันมีอารมณ์ร่วมไปด้วย มันจึงใช้เหตุและผลยากขึ้น เช่น น้องชายไม่เอาไหนเลยไม่อยากช่วยน้องเท่าไหร่

- การช่วยเหลือก็คือการช่วยเหลือ แม่รักน้องมากกว่าอาจจะมีหลายเหตุผล แล้วเรื่องที่พ่อเสียไปก็ส่วนหนึ่งที่ทำให้เราต้องตัดสินใจ

- เรื่องบ้านที่เราตั้งใจจะขาย เพราะมันเป็นบ้านของครอบครัว ส่วนพี่น้องคนอื่นได้สินทรัพย์ที่อาจจะแปลงเป็นเงินสดได้ง่ายกว่า เพราะไม่ติดพันธะใด ๆ

- ทั้งนี้ ลองจับเข่าคุยกับแม่ดู เพราะน้องน่าจะอาการหนักพอสมควร แล้วให้เรามองมุมแม่ไม่ใช่มองมุมเรา เพราะมันเป็นหนทางเดียวที่จะเชื่อมกันติด