3e:I[185,["/_next/static/chunks/3xnt26d00_zk-.js","/_next/static/chunks/1s-yni1uf2lwd.js","/_next/static/chunks/42spz6paskvb6.js","/_next/static/chunks/06x30xgfe6iur.js","/_next/static/chunks/3b4qrzgkt_l12.js","/_next/static/chunks/15lgs8s22dk5l.js"],"SendEmailButton"] 40:I[63625,["/_next/static/chunks/3xnt26d00_zk-.js","/_next/static/chunks/1s-yni1uf2lwd.js","/_next/static/chunks/42spz6paskvb6.js","/_next/static/chunks/06x30xgfe6iur.js","/_next/static/chunks/3b4qrzgkt_l12.js","/_next/static/chunks/15lgs8s22dk5l.js"],"AddToLibraryButton"] 41:I[29721,["/_next/static/chunks/3xnt26d00_zk-.js","/_next/static/chunks/1s-yni1uf2lwd.js","/_next/static/chunks/42spz6paskvb6.js","/_next/static/chunks/06x30xgfe6iur.js","/_next/static/chunks/3b4qrzgkt_l12.js","/_next/static/chunks/15lgs8s22dk5l.js"],"ShareButton"] 42:I[58016,["/_next/static/chunks/3xnt26d00_zk-.js","/_next/static/chunks/1s-yni1uf2lwd.js","/_next/static/chunks/42spz6paskvb6.js","/_next/static/chunks/06x30xgfe6iur.js","/_next/static/chunks/3b4qrzgkt_l12.js","/_next/static/chunks/15lgs8s22dk5l.js"],"ProcessEpisodeButton"] 43:I[45269,["/_next/static/chunks/3xnt26d00_zk-.js","/_next/static/chunks/1s-yni1uf2lwd.js","/_next/static/chunks/42spz6paskvb6.js","/_next/static/chunks/06x30xgfe6iur.js","/_next/static/chunks/3b4qrzgkt_l12.js","/_next/static/chunks/15lgs8s22dk5l.js"],"SignupCTA"] 3f:T448,

Annemieke Bosman praat met schrijver Robin Kramer over zijn boek Achtertuinen, waarmee hij de Anton Wachterprijs won, de tweejaarlijkse prijs voor het beste literaire prozadebuut.

Dit schreef de jury over zijn boek:

‘Op een gek achteloze toon weet Kramer iets enorms te bewerkstelligen, het heeft te maken met het gevoel in de steek gelaten te worden, zonder dat het als zodanig wordt benoemd. Zijn zinnen zijn geladen, de dialogen kleine wonderen van alledaagsheid, maar onder dat dagelijkse broeit het, stapelt zich iets op.’ Hoewel Achtertuinen bestaat uit verhalen had het boek volgens de jury net zo goed een ‘roman’ genoemd kunnen worden. Het werk maakte van meet af aan diepe indruk en dat had vooral te maken met de toon, ‘die geestig is, maar ook droevig, en berustend’. ‘Scènes zijn het, door Kramer even fijnzinnig als melancholiek opgetekend door de oplettende ogen van de buitenstaander,’

Achtertuinen gaat over vriendschap, liefde en familie, en de bijna onvrijwillige afstand die er soms tussen mensen kan ontstaan.